(Beatriz Valdés)

(Beatriz Valdés) - znana z pracy przy takich projektach: «Colada» (2026), «Colada» (2026),

Beatriz Valdes Fidalgo urodziła się w kubańskiej rodzinie, dorastając u boku matki i krewnych ze strony matki. W wieku 8 lat rozpoczęła naukę w najbardziej uznanej w Hawanie dziecięcej pracowni edukacji artystycznej, gdzie zajmowała się różnymi aktywnościami. Wyróżniała się w serialach młodzieżowych i telenowelach, takich jak „Algo más que soñar” (1984) – sukcesie telewizyjnym opowiadającym o życiu i doświadczeniach czterech młodych rekrutów w kubańskich latach 70., w którym Beatriz wykonała również jeden z utworów muzycznych: „Ya se va aquella edad” skomponowany przez Pablo Milanésa. Zagrała także główną rolę w telenoweli „Tren de noviembre” (1989) u boku debiutującego wówczas Jorge Treto.

W kinie swoją pierwszą wielką szansę otrzymała w komedii „Los pájaros tirándole a la escopeta” (1984) w reżyserii Rolando Díaza. Wystąpiła w niej u boku wielkich kubańskich aktorów: Reinaldo Miravallesa, Consuelo Vidal i Alberto Pujola, w zabawnej historii o młodym szowiniście, który nie potrafi zrozumieć, dlaczego jego dojrzała matka zakochuje się w ojcu jego dziewczyny.

Następnie pojawiła się w takich filmach jak „Lejanía” (1985) w reżyserii Jesús Díaza, poruszającym temat wygnania i ponownego spotkania matki z synem; „Como nosotros” (1985), opowiadającym historię miłosną w realiach kubańskiej wojny o niepodległość; „Como la vida misma” (1985) Víctora Casausa, inspirowanym sztuką teatralną i skupionym na problemach młodzieży w wiejskiej szkole, oraz w swoim największym sukcesie „La bella del Alhambra” (1989) Enrique Pineda Barneta. Film ten, oparty na powieści „Canción de Rachel” Miguela Barneta, opowiada o życiu chórystki w słynnym hawańskim teatrze „Alhambra” na początku XX wieku – w czasach świetności kubańskiego teatru muzycznego, w obliczu mętnych wydarzeń i politycznych intryg rodzącej się Republiki.

Do Wenezueli przybyła po zaproszeniu na pierwsze Międzyamerykańskie Forum Filmowe w 1989 roku. W tamtym czasie urodził się jej pierwszy syn, Mauricio, a w 1991 roku powróciła do Wenezueli, aby wystąpić w filmie „Grisalla”, kręconym w mieście Mérida. W ostatnich latach pracowała przy kubańskich filmach, takich jak „Perfecto amor equivocado”, oraz w pełnometrażowym dokumencie Carlosa Barbą, upamiętniającym dwudziestą rocznicę premiery „La bella del Alhambra”. Jest prawdziwą damą aktorstwa, niezwykle wszechstronną i wyjątkową.

Najważniejsze dzieła (Beatriz Valdés)

Cała filmografia (Beatriz Valdés)