Johnny Mack Brown (Johnny Mack Brown)

Będąc wszechstronnym zawodnikiem drużyny futbolowej uniwersytetu Alabama, Johnny Mack Brown po ukończeniu studiów wybrał świat filmu zamiast zielonej murawy boiska. Podpisał kontrakt z MGM w 1926 roku i zadebiutował w 1927 roku w filmie „Slide, Kelly, Slide” u boku Williama Hainesa, w filmie o… baseballu. Następnie wystąpił w „The Bugle Call” (1927), gdzie partnerował gasnącej sławie Jackie’ego Coogana. W 1928 roku pojawił się w ostatnim niemym filmie Normy Shearer, „A Lady of Chance” (1928). Później pracował z Gretą Garbo, Marion Davies i Mary Pickford. Jednak jego muskularna, atrakcyjna aparycja nie zapewniła mu trwałego sukcesu w filmie i do 1930 roku wciąż szukał swojego miejsca. W MGM Clark Gable przejmował role, o które ubiegał się Brown, więc zagrał w westernie dla reżysera Kinga Vidora, „Billy the Kid” (1930). Choć Vidor początkowo nie chciał go obsadzić, film odniósł sukces, jednak kariera Browna w MGM szybko dobiegła końca. Do 1933 roku wciąż kręcił westerny, ale dla mniejszych studiów, takich jak Mascot. Później pojawił się w kolejnych westernach w jeszcze mniej znanych Supreme Pictures, a także w serialach, takich jak „Wild West Days” (1937) w Universal. W 1943 roku Brown przeniósł swoje kowbojki do Monogram Pictures, gdzie nakręcił ponad 60 westernów. Zaczynał jako „Nevada Jack McKenzie” w serii „Rough Riders”, ale szybko zmienił imię na Johnny. Podobnie jak większość wczesnych gwiazd westernów, był bohaterem milionów dzieci i przez lata 1942-50 regularnie znajdował się w pierwszej dziesiątce najbardziej dochodowych aktorów westernowych. Jednak jego popularność zmalała, podobnie jak u Allana Lane’a, w 1953 roku, wraz z końcem ery westernów klasy „B”.