(Lou Gehrig)

(Lou Gehrig) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Zelig» (1983), «Zelig» (1983), «Speedy» (1928), «Speedy» (1928),

Henry Louis „Lou” Gehrig (urodzony jako Heinrich Ludwig Gehrig; 19 czerwca 1903 – 2 czerwca 1941) był amerykańskim zawodowym baseballistą, grającym na pozycji pierwszego miotacza, który występował przez 17 sezonów w Major League Baseball (MLB) w zespole New York Yankees (1923–1939). Słynął z umiejętności pałkarza i wytrzymałości, co przyniosło mu przydomek „Żelaznego Konia”. Powszechnie uważany jest za jednego z najwybitniejszych graczy w baseballa w historii. Siedem razy z rzędu został wybrany do Meczu Gwiazd, raz zdobył Triple Crown, dwukrotnie został uznany za Najbardziej Wartościowego Gracza American League (AL) i był członkiem sześciu drużyn, które zdobyły tytuł mistrzowski World Series.

Jego średnia uderzeń wynosiła .340, średnia siły uderzenia .632, a średnia wejścia na bazę .447. Zaliczył 493 home runy i 1995 runów zdobytych dzięki uderzeniom (RBI). Nadal posiada najwyższy wskaźnik sumy zdobytych runów i runów zdobytych dzięki uderzeniom na 100 podejść do pałki (35.08) i na 100 meczów (156.7) wśród graczy w Baseball Hall of Fame. W 1939 roku został wprowadzony do Baseball Hall of Fame i był pierwszym graczem MLB, którego numer na koszulce (4) został wycofany przez klub.

Pochodzący z Nowego Jorku i student Uniwersytetu Columbia, podpisał kontrakt z Yankees 29 kwietnia 1923 roku. Podczas swojej kariery ustanowił kilka rekordów Major League, w tym rekord największej liczby grand slamów (23; później pobity przez Alexa Rodrigueza) i rekord największej liczby kolejnych meczów, w których wystąpił (2130), który utrzymywał się przez 56 lat i był długo uważany za niepobity, dopóki nie został pobity przez Cala Ripkena Jr. w 1995 roku.

Jego seria kolejnych meczów zakończyła się 2 maja 1939 roku, kiedy to dobrowolnie wycofał się ze składu, zaskakując zarówno graczy, jak i fanów, po tym jak jego gra na boisku została utrudniona przez niezdiagnozowaną chorobę, która później została potwierdzona jako stwardnienie zanikowe boczne (ALS), nieuleczalna choroba neurologiczna, obecnie powszechnie określana jako „choroba Lou Gehriga”. Choroba zmusiła go do wycofania się z gry w wieku 36 lat i odebrała mu życie dwa lata później.

Patos jego pożegnania z baseballa został zwieńczony jego słynnym przemówieniem z 1939 roku „Najszczęśliwszy człowiek na Ziemi” na Yankee Stadium. W 1969 roku Baseball Writers' Association of America uznało Gehriga za najlepszego pierwszego miotacza w historii, a on otrzymał najwięcej głosów w drużynie MLB All-Century Team wybranej przez fanów w 1999 roku. Pamiątkowy monument ku jego czci, pierwotnie poświęcony przez Yankees w 1941 roku, obecnie znajduje się w Monument Park na Yankee Stadium. Nagroda im. Lou Gehriga jest corocznie przyznawana graczowi MLB, który najlepiej uosabia uczciwość i charakter Gehriga.

W październiku 1939 roku przyjął nominację burmistrza Fiorello La Guardia na 10-letnią kadencję jako komisarz ds. zwolnień warunkowych w Nowym Jorku (Gehrig przeniósł się z New Rochelle do Riverdale, aby spełnić wymóg miejsca zamieszkania dla tej pracy) i został zaprzysiężony 2 stycznia 1940 roku. Komisja ds. zwolnień warunkowych pochwaliła Gehriga za jego „głębokie przekonanie o słuszności zwolnień warunkowych, prawidłowo administrowanych”, stwierdzając, że Gehrig „wskazał, że przyjął stanowisko komisarza ds. zwolnień warunkowych, ponieważ reprezentowało ono szansę na służbę publiczną. Odrzucił inne oferty pracy – w tym lukratywne propozycje wystąpień publicznych i gościnnych – które były finansowo o wiele bardziej korzystne niż wynagrodzenie w wysokości 5700 dolarów rocznie”. Kiedy pogarszający się stan zdrowia uniemożliwił mu kontynuowanie pracy, zrezygnował z niej w ciszy, około miesiąc przed śmiercią.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Najważniejsze dzieła (Lou Gehrig)

Cała filmografia (Lou Gehrig)