(Blanche Sweet)

(Blanche Sweet) - znana z pracy przy takich projektach: «Disclosure» (2020), «Disclosure» (2020), «Pirate Gold» (1913), «Pirate Gold» (1913),

Sarah Blanche Sweet (18 czerwca 1896 – 6 września 1986) była amerykańską aktorką filmów niemych, która rozpoczęła swoją karierę w najwcześniejszych latach rozwoju przemysłu filmowego w Hollywood.

Sweet zasłynęła z energicznych, niezależnych ról, odbiegających od „idealnego” typu kobiecości promowanego przez Griffitha – kruchej i często delikatnej. Po wielu rolach głównych, jej pierwszym znaczącym filmem był thriller Griffitha z 1911 roku, *Operator z Lonedale*. W 1913 roku zagrała główną rolę w pierwszym pełnometrażowym filmie Griffitha, *Judyt z Betulii*. W 1914 roku Griffith początkowo obsadził Sweet w roli Elsie Stoneman w swoim epickim filmie *Narodziny narodu*, jednak ostatecznie rolę tę powierzono rywalizującej aktorce, Lillian Gish, która była od Sweet starsza o trzy lata. Tego samego roku Sweet rozstała się z Griffithem i dołączyła do Paramount (wówczas Famous Players-Lasky) ze względu na znacznie wyższe wynagrodzenie, jakie oferowało to studio.

W latach 10. XX wieku Sweet kontynuowała karierę, występując w wielu ważnych rolach i pozostając popularną gwiazdą. Często grała w filmach Cecila B. DeMille'a i Marshalla Neilana, a w tamtych czasach była uznawana przez wiodących krytyków filmowych za jedną z najwybitniejszych aktorek ery filmu niemego. W czasie pracy z Neilanem oboje rozpoczęli publiczny romans, który doprowadził do jego rozwodu z byłą aktorką Gertrude Bambrick. Sweet i Neilan pobrali się w 1922 roku. Związek ten zakończył się w 1929 roku, gdy Sweet oskarżyła Neilana o uporczywe niewierność.

Na początku lat 20. XX wieku kariera Sweet nadal się rozwijała i zagrała w pierwszej filmowej adaptacji *Anny Christie* w 1923 roku. Film ten jest również ważny jako pierwsza sztuka Eugene'a O'Neilla zaadaptowana na potrzeby kina. W kolejnych latach zagrała w *Tess of the D'Urbervilles* i *Sporting Venus*, oba w reżyserii Neilana. Sweet rozpoczęła nową fazę swojej kariery jako jedna z największych gwiazd nowo powstałego studia MGM.

Sweet zagrała tylko w trzech filmach dźwiękowych, w tym w cenionym przez krytyków *Show Girl in Hollywood* z 1930 roku, zanim wycofała się z ekranu tego samego roku i poślubiła aktora teatralnego Raymonda Hackett w 1935 roku. Małżeństwo trwało do śmierci Hackett w 1958 roku.

Sweet spędziła resztę swojej kariery artystycznej w radiu i w rolach drugoplanowych w broadwayowskich spektaklach. Ostatecznie jej kariera w obu tych dziedzinach wygasła i zaczęła pracować w domu towarowym w Los Angeles. Pod koniec lat 60. XX wieku jej dorobek aktorski został wskrzeszony, gdy badacze kina zaprosili ją do Europy, aby uhonorować ją za jej pracę.

24 września 1984 roku w Museum of Modern Art w Nowym Jorku odbyło się uhonorowanie Blanche Sweet. Miss Sweet zaprezentowała swój film z 1925 roku, *Sporting Venus*.

Sweet zmarła w Nowym Jorku na udar mózgu 6 września 1986 roku, zaledwie kilka tygodni po swoich 90. urodzinach.

Najważniejsze dzieła (Blanche Sweet)

Cała filmografia (Blanche Sweet)