(Françoise Rosay)

(Françoise Rosay) - znana z pracy przy takich projektach: «Back Streets of Paris» (1946), «Macadam» (1946), «Girls of Today» (1955), «Ragazze d'oggi» (1955), «Serge Panine» (1939),

Françoise Rosay, z domu Françoise Bandy de Nalèche (19 kwietnia 1891 – 28 marca 1974) była francuską śpiewaczką operową, aktorką estradową (diseuse) i aktorką filmową, której kariera trwała ponad sześćdziesiąt lat, stając się legendarną postacią francuskiego kina. Wystąpiła w ponad stu filmach w swojej karierze.

Rosay urodziła się w Paryżu jako Françoise Bandy de Nalèche, nieślubna córka Marie-Thérèse Chauvin, aktorki znanej jako Sylviac. Początkowo planowała zostać śpiewaczką operową i w 1917 roku wygrała nagrodę w Konserwatorium Paryskim, debiutując w Palais Garnier w tytułowej roli w operze Salammbô Ernesta Reyera. Śpiewała także w Castor et Pollux Ramena i Thaïs Masseneta.

Jej pierwszym zarejestrowanym filmem był Falstaff z 1911 roku, a od 1929 roku rozpoczęła pracę w Hollywood. W 1917 roku poślubiła reżysera Jacquesa Feydera, z którym pozostawała aż do jego śmierci w 1948 roku, mając trzech synów. Wystąpiła w kilku filmach pod jego reżyserią, w tym Le Grand Jeu (1933), Pension Mimosas (1934), La Kermesse héroïque (Karnawał we Flandrii) (1935) i Les Gens du voyage (1937). Podczas II wojny światowej Rosay przebywała w Anglii i Szwajcarii, gdzie prowadziła kursy aktorskie w Konserwatorium w Genewie. Nadal występowała w filmach, m.in. w brytyjskim Halfway House (1944) jako francuska żona uchodźcy, brytyjskiego kapitana morskiego.

W swojej karierze wystąpiła u boku wszystkich wielkich gwiazd francuskiego kina, w tym Jeana Gabina, Michèle Morgan, Raimu, Jeanne Moreau, Danielle Darrieux, Micheline Presle, Paula Meurisse, Gerarda Philippe, Louisa Jouveta, Michela Simona, Simone Signoret, Fernandela i Jeana-Louisa Barraulta. W Hollywood zagrała u boku Charlesa Boyera, Maurice’a Chevaliera i Bustera Keatona oraz współpracowała z reżyserami takimi jak William Dieterle (September Affair, 1949), Martin Ritt (The Sound and the Fury, 1958), Ronald Neame (The Seventh Sin, 1956) i Peter Glenville (Me and the Colonel, 1957) z Dannym Kaye. W Anglii wystąpiła w The Alien Corn, segmencie antologii filmowej W. Somerta Maughama Quartet. Sama była wybitną pianistką i w filmie zagrała rolę słynnej wirtuozki fortepianu, która daje aspirującemu pianiście Dirkowi Bogarde’owi współczującą, ale szczerość i druzgocącą krytyczną ocenę jego szans na zostanie wielkim muzykiem – co prowadzi do jego samobójstwa. W filmie wykonuje Impromptu Schuberta w Es-dur.

W 1950 roku wystąpiła na scenie w Winter Garden Theatre w Londynie, grając tytułową rolę w 'Madame Tic Tac', ale spektakl miał krótki przebieg.

Dopiero w 1938 roku jej ojciec, hrabia François Louis Bandy de Nalèche, uznał ją za swoją córkę.

Jej ostatnim występem filmowym był Der Fußgänger (tytuł angielski: The Pedestrian) w reżyserii Maximiliana Schella, nominowany do Oscara i zdobywca Złotego Globu dla najlepszego filmu obcojęzycznego w 1974 roku.

Zmarła w Montgeron, Île-de-France, w pobliżu Paryża. Jej grób znajduje się w Sorel-Moussel, Île-de-France, gdzie została pochowana wraz z mężem, reżyserem Jacquesem Feyderem. Mieli trzech synów.

Na cześć Françoise Rosay nazwane są ulice w Limoges, Montpellier, Chevry-Cossigny, Launaguet i Martigues.

Źródło: Artykuł "Françoise Rosay" z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Françoise Rosay)

Cała filmografia (Françoise Rosay)