Upiór w operze
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$0
Opłaty
$2 000 000
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Carl Laemmle
Operator
Milton Bridenbecker
Kompozytor
Sam Perry
Artysta
Ben Carré
Casting
Instalacja
Maurice Pivar, Edward Curtiss, Gilmore Walker
Cały zespół (30)
Cały zespół (30)
Krótki opis
Zniekształcony Duch, który nawiedza Operę Paryską, dopuszcza się morderstw i chaosu, próbując uczynić ukochaną kobietę gwiazdą.
Co pozostało za kulisami
- Ten film jest pierwszą ekranizacją książki Gastona Leroux.
- Scenariusz filmu był przepisywany 5 razy, przez różnych scenarzystów.
- Ta pierwsza wersja „Upiora” weszła do Złotego Funduszu Klasyki Kinematografii i zasługa ta przypisuje się bezsprzecznie aktorowi Lonowi Chaneyowi.
- Makijaż Chane'a opierał się nie na masce, lecz na jego „żywiej” twarzy. Wiadomo, że używał jakichś drucianych konstrukcji, wkładając je w nos, a do zmiany kształtu twarzy umieszczał za policzkami celuloidowe dyski i wkraplał do oczu krople, aby nadać im odpowiedni wyraz.
- Do filmu nakręcono dwa zakończenia.
- Dwa lata po premierze filmu w kinach pojawił się dźwięk, a nieme taśmy zostały skazane na zapomnienie. W 1929 roku do filmu dodano muzykę i niektóre dialogi, a także krzyki przerażenia.
- Podczas udźwiękowienia filmu zakładano, że słyszalny będzie głos Chane'a, ale w rezultacie zdubbingował go inny aktor. Chaney nie został zaproszony do udźwiękowienia i zmarł w tym samym roku.
- Ponieważ film kręcono w trzech formatach kolorystycznych, operator Van Enger ustawiał trzy różne rodzaje oświetlenia do każdej sceny. Jedno do zdjęć Technicolor, drugie do czarno-białej wersji, a bardziej dramatyczne oświetlenie do zdjęć reklamowych.
- W zdjęciach filmu wzięło udział około 5 000 osób. W szczególności sala operowa była wypełniona prawdziwą „żywą” publicznością.
- Pewnego razu podczas kręcenia zdjęć Rupert Julian tak się przestraszył gry Chane'a, że mimowolnie wzdrygnął się.
- Film znajduje się w domenie publicznej w USA i został wpisany do Krajowego Rejestru Filmów.
- Carl Laemmle kupił prawa do ekranizacji osobiście od Gastona Leroux po ich spotkaniu w 1922 roku.
- Mary Philbin, która grała Christine, po raz pierwszy zobaczyła Lona Chane'a w momencie, gdy zdjęto mu maskę – jej krzyk przerażenia w filmie był autentyczny. Drugiego dubla już nie było potrzeby.
- Znaczący kadr z twarzą Erika został użyty jako jedno ze zdjęć przestępców w kartotece Sherlocka Holmesa w filmie Igora Maslennikowa „Sherlock Holmes i doktor Watson”.
- Film był dwukrotnie nakręcony na nowo – oryginalna wersja, nakręcona przez Ruperta Juliana, została odrzucona z powodu ciągłych sporów z grupą zdjęciową i samym Chaneyem. Druga wersja filmu została nakręcona przez Edwarda Sedgwicka i przerobiona w bardziej melodramatycznym, a nawet komediowym tonie. Jednak po tym, jak została wygwizdana podczas testowego pokazu, również ją odrzucono. Obecna wersja filmu została dokończona i zmontowana przez Maurice'a Pivara i Louisa Webera, którzy nie są wymienieni w czołówce – usunęli i przerobili większość materiału nakręconego przez Juliana i Sedgwicka, ale zakończenie nakręcone przez Sedgwicka zostało.
- Maska Upiora Chane'a jest biała, z papieru mache, zakrywająca całą twarz do górnej wargi, a poniżej przymocowana jest falbanka z tkaniny, zakrywająca usta. Kiedy Upior mówi, zabawnie kołysze się.
- Jak podawano w publikacjach, które pojawiły się w momencie premiery filmu, zawierał on 17 minut kolorowych ujęć. Sceny wystawienia „Fausta” i balu maskowego zostały wykonane przy użyciu wczesnej dwukolorowej wersji Technicolor. Do naszych czasów dotrwała tylko ta ostatnia. Utracono nagrania w technologii Prizmacolor oraz kadry, w których płaszcz Upiora i dach opery zostały pomalowane na czerwono za pomocą ręcznej kolorystyki. Kadry te zostały odrestaurowane dopiero w 1996 roku za pomocą technologii komputerowych. W filmie szeroko wykorzystano również tonowanie w różne kolory (żółty, niebieski, zielony, czerwony).
Podobne filmy
8.1/10
7.6/10
7.6/10
7.1/10
6.6/10
6.3/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
