Tipularen sehaska kanta

Wizyta u lekarza w celu postawienia diagnozy lub podjęcia leczenia jest w świecie zewnętrznym rzeczą powszechną. Jednak dla każdego więźnia jest to droga bardzo trudna lub wręcz niemożliwa. Reżyser, Lander Garro, zwraca się do osób, które doświadczyły choroby w więzieniu, aby lepiej zrozumieć jej konsekwencje. Wykorzystuje język wykraczający poza dyskurs polityczny, badając z perspektywy emocjonalnej i za pomocą narzędzi kinematograficznych bezsilność więźniów, których prawo do ochrony zdrowia jest ograniczone. „Tipularen sehaska kanta” („Nana de la cebolla” – „Kołysanka o cebuli”) to bardziej film artystyczny niż polityczny, opowiedziany w pierwszej osobie i prosto z wnętrza. Opierając się na wierszu „Nana de la cebolla” hiszpańskiego poety Miguela Hernándeza, który zmarł w więzieniu w 1942 roku, film tworzy analogię historyczną: skoro śmierć w więzieniu nie miała sensu w 1936 roku, to czy ma go dzisiaj?