Znachor
Produkcja
Reżyser
Scenariusz
Kompozytor
Aktorzy
Jerzy Bińczycki
Rafał Wilczur / Antoni Kosiba
Anna Dymna
Maria Jolanta Wilczur / Beata Wilczur
Tomasz Stockinger
Count Leszek Czyński
Bernard Ładysz
Miller Prokop
Artur Barciś
Wasylko
Andrzej Kopiczyński
Doctor Pawlicki
Piotr Grabowski
Zenek
Bożena Dykiel
Sonia
Krótki opis
Profesor Wilczur, od którego odeszła żona z ukochaną córeczką, szuka zapomnienia w alkoholu. Ciężko raniony w głowę podczas bójki w podmiejskim szynku traci pamięć. Mija piętnaście lat. Policja zatrzymuje błąkającego się gdzieś na prowincji mężczyznę bez dokumentów, który nie zna swojego nazwiska. Aby uniknąć aresztowania, włóczęga kradnie z biurka urzędnika akt urodzenia niejakiego Antoniego Kosiby. Od tej chwili pod takim nazwiskiem wędruje po kraju.
Co pozostało za kulisami
- Sklep, w którym pracowała bohaterka Anny Dymny, istnieje do dziś i nosi nazwę „Znachor” na cześć filmu. Z czasem postanowiono zburzyć stare budynki i zastąpić je nowocześniejszymi, jednak planom tym sprzeciwili się lokalni mieszkańcy, którzy obronili scenerię, w której kręcono „Znachora”.
- Radziecka cenzura zazwyczaj bezlitośnie cięła filmy kręcone za granicą, wycinając całe sceny. Z „Znachora” nie wycięto ani jednej sceny. Jedna kwestia została przetłumaczona niedokładnie, i to celowo. Kiedy Marysia odzyskuje przytomność po operacji, Wilczur klęka i dziękuje Panu Bogu. W radzieckim dubbingu Wilczur wypowiada słowa: „Udało się! Uratowałem ją”.
- W jednej ze scen pojawiają się róże. Stało się tak, że róże te okazały się najdroższymi w historii polskiej kinematografii. Poprzedniego wieczoru jeden z filmowców został wysłany na poszukiwania kwiatów, ale w całym mieście zdołał znaleźć jedynie niepozorny bukiecik. Dział rekwizytorni pilnie wysłał jednego z pracowników taksówką do Warszawy (oddalonej o 200 km). Tam, na rynku, zakupiono kilka tuzinów wykwintnych żółtych róż po astronomicznych cenach. Po otrzymaniu róż Jerzy Hoffman zużył na zdjęcia sceny z kwiatami niewiarygodną ilość cennej taśmy, kupionej za walutę obcą. Nakręcono 11 dubli tej sceny.
- Nie przeprowadzono przesłuchań do roli Marysi. Jerzy Hoffman widział w tej roli tylko Annę Dymną, z którą współpracował już w swoim poprzednim filmie – dramacie wojennym „Do ostatniej kropli krwi” (1978). W maju 1978 roku Dymna uległa wypadkowi samochodowemu w drodze na zdjęcia na Węgry. W wyniku wypadku doznała obrażeń nóg i kręgosłupa, a także utraciła część wspomnień. Udział w zdjęciach do tego filmu stał się dla niej sprawą głęboko osobistą.
- Białoruską prowincję filmowano w mieście Bielsk Podlaski w województwie podlaskim w Polsce. W scenach masowych grali lokalni mieszkańcy. Podczas przygotowań do zdjęć nieco zmieniono centrum miasta. Aby stworzyć obraz starej wioski i ukryć nowoczesne budynki, wykorzystano tekturowe fasady. Jak wspominał później jeden z mieszkańców, nowoczesny asfalt przed ratuszem zastąpiono brukiem. W statystowaniu i epizodach wzięło udział wielu lokalnych mieszkańców. W szczególności w kadrze pojawiła się pracownica lokalnego rynku o przydomku „Cytrynka”. Trafiła do filmu przypadkiem, ale tak spodobała się Jerzemu Hoffmanowi, że wymyślił dla niej osobną scenę. Przedpremierowy pokaz filmu zorganizowano również w tym mieście.
- W przerwach między zdjęciami Jerzy Hoffman wysyłał aktorów do okolicznych lasów na grzyby, a następnie przygotowywał potrawy z grzybów dla całej ekipy filmowej.
- Do jednej z ról reżyser i scenarzysta Jerzy Hoffman zaprosił Daniela Olbrychskiego, z którym współpracował już przy dramacie historycznym „Pan Wołodyjowski” (1969) i przygodowym melodramacie „Potop” (1974), lecz ten odmówił. Wybór padł wówczas na Tomasza Stokingera. Wiele lat później Stokinger i Anna Dymna wspominali, że lubili całować się przed kamerą i czasami prosili nawet o dodatkowe duble, aby przedłużyć tę przyjemność.
- Do roli głównego bohatera Jerzy Hoffman zaprosił Jerzego Bińczyckiego, którego znał z melodramatu wojennego Jerzego Antczaka „Noce i dnie” (1975). Hoffman widział w Bińczyckim niezbyt wykształconego wiejskiego chłopa – idealne połączenie dla znachora. Sam Bińczycki nie był zadowolony ze swojej gry. Próbował nawet zwrócić Hoffmanowi część swojego honorarium – jako zapłatę za taśmę filmową zużytą na niego.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
