Nuit debout

Choć „Nuit debout” otwiera relacja kobiety opłakującej braki prądu w Kinszasie, bezpośredni charakter tej inwektywy zostaje zdystansowany poprzez sposób jej ujęcia: obraz, który powinien towarzyszyć głosowi, jest najpierw nieobecny, a następnie potrojony. Film zdaje się być efektem działania psotnego pryzmatu, który raz mnoży obraz, a raz łączy go z innymi. Łącząc kolorowe ujęcia ocierające się o abstrakcję z dźwiękami otoczenia, filmowiec proponuje osobistą wariację na temat tradycji dokumentalnej: symfonii miejskiej. Strumień wizualny jest tak samo niepewny jak prąd elektryczny i zdarza się, że ciemność bez ostrzeżenia wkracza na ekran. Obrazy odbijają się w sobie lub są czasem zestrojone tak, by tworzyć prawdziwe tryptyki.