Burke i Hare
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$10 000 000
Opłaty
$4 791 599
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Pairs Aszworth, Nick Moorcroft
Producent
Barnaby Thompson, Dżejms Spring, Pol Brett, Dżejms Atherton, Tim Smit, Jan Pejs
Operator
Kompozytor
Joby Talbot
Artysta
Simon Elliott
Casting
Dan Hubbert
Instalacja
Mark Everson
Cały zespół (48)
Cały zespół (48)
Krótki opis
Czarna komedia, której akcja rozgrywa się w XIX wieku. Opowiada ona o dwójce złodziei kradnących zwłoki z cmentarza w Edynburgu i sprzedających je pobliskiej szkole medycznej.
Co pozostało za kulisami
- Film oparty jest na prawdziwych wydarzeniach: serii 17 morderstw popełnionych od listopada 1827 do 31 października 1828 roku w okolicach West Port w Edynburgu przez irlandzkich imigrantów Williama Burke’a i Williama Hare’a. Burke i Hare sprzedawali ciała swoich ofiar jako materiał do dissecji znanemu edynburskiemu lekarzowi Robertowi Knoxowi – założycielowi prywatnych kursów anatomii dla studentów Edynburskiej Szkoły Medycznej. Wspólniczkami przestępców były kochanka Burke’a, Helen McDougall, i żona Hare’a, Margaret Laird. Sposób zabijania stosowany przez Burke’a i Hare’a – duszenie przez uciskanie klatki piersiowej ofiary – zyskał w języku angielskim własną nazwę burking, od burke – zabijać, dusić; w znaczeniu przenośnym – zamieść sprawę, pozbyć się kogoś po cichu i niezauważalnie.
- Film oparty jest na prawdziwych wydarzeniach: serii 16 morderstw popełnionych w okresie od listopada 1827 do 31 października 1828 roku w okolicach ulicy West Port w Edynburgu przez irlandzkich imigrantów Williama Burke’a i Williama Hare’a. Burke i Hare sprzedawali ciała swoich ofiar jako materiał do dissekcji znanemu edynburskiemu lekarzowi Robertowi Knoxowi – założycielowi prywatnych kursów anatomii dla studentów Edynburskiej Szkoły Medycznej. Wspólniczkami przestępców były kochanka Burke’a, Helen McDougall, oraz żona Hare’a, Margaret Laird. Sposób zabijania stosowany przez Burke’a i Hare’a – uduszenie przez ściskanie klatki piersiowej ofiary – otrzymał w języku angielskim samodzielną nazwę burking, od burke – zabić, udusić; w znaczeniu przenośnym – zamieść sprawę, załatwić coś cicho i dyskretnie.
- John Landis ze Stanów Zjednoczonych od najmłodszych lat był zagorzałym fanem filmów grozy brytyjskiego studia filmowego Hammer Film Productions. Podobało mu się nawet to, że budżet tego filmu był dość skromny, ponieważ wszystkie filmy studia Hammer były tworzone za minimalne pieniądze. Dla niego samego była to szansa na powrót do pierwszych kroków w reżyserii, kiedy budżety były bardziej niż skromne, w przeciwieństwie do projektów, które później kręcił już w Hollywood, na które nie żałowano pieniędzy. Fakt, że miał pracować z Christopherem Lee na jednym z najstarszych studiów filmowych w Wielkiej Brytanii, a także temat przyszłego filmu, przekonały go do przyjęcia oferty reżyserii bez wahania.
- Na początku filmu bohaterowie Simona Pegga i Andy'ego Serkisa to zaledwie przestępcy, a irlandzki mech, który sprzedają naiwnym klientom, to po prostu pleśń serowa. Mogliby równie dobrze wykorzystać w swoim oszustwie szkocki mech, a takie mchy faktycznie mogą leczyć niektóre infekcje. Gdyby nie to, że ci dwaj bohaterowie zostali rabusiami grobów, mogliby zasłynąć jako odkrywcy penicyliny.
- W scenie na cmentarzu można zobaczyć słynnego psa Greyfriars Bobby’ego, który zasłynął z niezwykłej wierności właścicielowi – po jego śmierci spędził 14 lat na jego grobie. Jednak Bobby żył w drugiej połowie XIX wieku, podczas gdy wydarzenia, o których opowiada film, mają miejsce pół wieku wcześniej.
- W finale filmu ukazano budynek muzeum anatomii Uniwersytetu Edynburskiego w Szkocji oraz prawdziwy szkielet Williama Burke'a (w filmie zagrał go Simon Pegg).
- W rzeczywistości kochanką Burke’a była Helen McDougall, z którą mieszkał w wynajmowanych apartamentach u Hare’ów. Historia z aktorką Ginny jest wymysłem autora.
- Joseph Niépce, jeden z pionierów fotografii, w filmie robi heliograficzne zdjęcia zwłok po sekcji przeprowadzonej przez doktora Knoxa. W rzeczywistości brak danych o pobycie Niépce’a w Edynburgu.
- W scenie, w której doktor Monro (w tej roli Tim Curry) mówi doktorowi Listerowi, granemu przez George’a Pottsa, że ma „odrażający oddech”, występuje pewna niezgodność czasowa. Doktor Lister żył kilka lat później niż okres historyczny, w którym rozgrywa się akcja filmu, i był pionierem stosowania kwasu karbolowego do sterylizacji narzędzi chirurgicznych i oczyszczania ran w latach 60. XIX wieku. Wywołało to rewolucję w chirurgii i uratowało niezliczone życie pacjentów, którzy w przeciwnym razie straciliby pewne części ciała lub po prostu zmarli by na sepsę. Jego nazwiskiem nazwano słynny Listerine (to nazwa handlowa płynu do płukania jamy ustnej o działaniu antybakteryjnym), stąd też uwaga dotycząca złego oddechu.
- Początkowo do roli, którą ostatecznie zagrał Andy Serkis, zatwierdzono Davida Tennanta, ale stacja telewizyjna, z którą był związany umową, nie pozwoliła Tennantowi na udział w zdjęciach u Johna Landisa, obawiając się trudności z pogodzeniem zdjęć w różnych projektach.
Podobne filmy
8.2/10
8/10
7.9/10
7.9/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
7.6/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
