La rabbia

Materiały dokumentalne (z lat 50. XX wieku) wraz z towarzyszącym im komentarzem stanowią próbę odpowiedzi na egzystencjalne pytanie: dlaczego nasze życie cechuje niezadowolenie, udręka i lęk? Film składa się z dwóch całkowicie odrębnych części, a reżyserzy poszczególnych sekcji – lewicowy Pier Paolo Pasolini oraz konserwatywny Giovanni Guareschi – przedstawiają widzowi kontrastujące analizy i recepty dla współczesnego społeczeństwa. Część I, autorstwa Pasoliniego, jest potępieniem nadużyć kultury Zachodu, w szczególności tych wymierzonych w skolonizowaną Afrykę. Jest ona jednocześnie kroniką wyzwolenia i niepodległości dawnych kolonii afrykańskich, przedstawiającą te ludy jako nowych protagonistów na światowej scenie, wskazującą marksizm jako ich „zbawienie” i sugerującą, że ich „niewinna zaciekłość” stanie się nową religią epoki. Część Guareschiego stanowi z kolei obronę cywilizacji zachodniej i słowo nadziei dla przyszłości człowieka, sformułowane w tradycyjnych terminach chrześcijańskich.