Strefa interesów
Krótki opis
Strefa interesów opowiada historię Rudolfa Hössa, komendanta obozu w Auschwitz, oraz jego żony Hedwig. Para zbudowała komfortowy dom dla siebie i swoich dzieci na działce bezpośrednio sąsiadującej z murem obozu. Dom posiada duży ogród z basenem i trawnikami, o które Hedwig dba z wielkim oddaniem. Rodzina prowadzi tam zwyczajne, domowe życie, podczas gdy Rudolf wykonuje swoją pracę po drugiej stronie muru. Sytuacja komplikuje się, gdy Rudolf otrzymuje rozkaz przeniesienia w inne miejsce. Film ukazuje reakcję małżonków na perspektywę opuszczenia życia, które sobie stworzyli. Produkcja jest luźno oparta na powieści Martina Amisa.
Film został napisany i wyreżyserowany przez Jonathana Glazera; jest to jego czwarty pełnometrażowy obraz po filmach Sexy Beast, Narodziny i Pod skórą. Premiera miała miejsce w 2023 roku. W rolach głównych wystąpili Christian Friedel jako Rudolf oraz Sandra Hüller jako Hedwig, a w napisach wymieniono 66 aktorów i 173 członków ekipy. Budżet produkcji wyniósł około 15 milionów USD, a film zarobił na całym świecie w przybliżeniu 53 miliony USD.
W serwisie IMDb film uzyskał ocenę 7,3/10 na podstawie 165 000 głosów, a w TMDB 7/10 z 2 758 głosów. Z kolei ocena krytyków wynosi 8,7/10 na podstawie 357 recenzji, co jest wynikiem zauważalnie wyższym niż oceny widzów.
Co pozostało za kulisami
- Wizerunek młodej Polki został opracowany na podstawie pewnej Aleksandry, którą reżyser i scenarzysta Jonathan Glazer poznał podczas zbierania materiału do filmu. W wieku 12 lat była ona członkinią podziemnej organizacji i jeździła na rowerze do obozu koncentracyjnego z jabłkami dla więźniów, a w filmie pokazano jej prawdziwy rower i sukienkę.
- Reżyser Jonathan Glazer zarządził zainstalowanie w domu i ogrodzie kamer sterowanych zdalnie, aby aktorzy nie wiedzieli, czy w danym momencie są filmowani, a jeśli tak – czy w zbliżeniu. Dzięki temu aktorzy mogli całkowicie zanurzyć się w tym, co się dzieje.
- Bohaterka Sandry Hüller mówi przyjaciółkom, że jej płaszcz pochodzi „z Kanady”. Tak nazywano ogromny magazyn na terenie obozu koncentracyjnego, gdzie przechowywano rzeczy odebrane więźniom.
- Zdjęcia rozpoczęły się latem 2021 roku w okolicach Oświęcimia w Polsce. Twórcy filmowi liczyli na możliwość kręcenia w prawdziwym domu komendanta Rudolfa Hössa, ale dom okazał się w fatalnym stanie z powodu położenia na terenie wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W pobliżu znaleziono budynek, który nadawał się do wykorzystania. Sadzenie drzew rozpoczęto już w kwietniu 2021 roku.
- Scenariusz Jonathana Glazera niewiele ma wspólnego z literackim pierwowzorem – powieścią Martina Amisa pod tym samym tytułem. W powieści Amisa opowiada o fikcyjnej historii miłosnej, opowiedzianej z trzech różnych punktów widzenia, często w komicznym tonie.
- W dniu premiery filmu na 76. Festiwalu Filmowym w Cannes zmarł Martin Amis, scenarzysta i autor powieści, na podstawie której film został nakręcony.
- Dzięki licznym kamerom, które rejestrowały obraz, reżyser i scenarzysta Jonathan Glazer na początku procesu montażu dysponował ponad 800 godzinami nagranego materiału.
- Mieszkanie rodziny Hössów nie było autentyczne, jednak scenę w piwnicy kręcono w prawdziwej piwnicy domu, w którym kiedyś mieszali się Hössowie.
- Pewnego razu Sandra Hüller zdecydowała, że nie będzie grać ról nazistów, przekonana, że aktorzy podświadomie lub nie próbują nadać swoim postaciom pewnego rodzaju glamouru. Dlatego Jonathan Glazer dał jej rolę pozbawioną blasku.
- W scenach plenerowych słychać dźwięk silnika motocyklowego. Wśród służby Rudolfa Hössa był specjalny człowiek, który odpalał motocykl, aby zagłuszyć krzyki i strzelaninę.
- Praktycznie cały film kręcono przy naturalnym oświetleniu, a w nocnych scenach użyto kamery termowizyjnej.
- Reżyser i scenarzysta Jonathan Glazer nie chciał, aby widzowie widzieli wszystkie okrucieństwa, które działy się w obozie koncentracyjnym. Wystarczyło mu, żeby je usłyszeli. Dlatego operator dźwięku Jonny Bern stworzył 600-stronicowy dokument, w którym opisywano ważne wydarzenia w historii Oświęcimia, przytoczono świadectwa naocznych świadków oraz zamieszczono szczegółową mapę obozu. Na jej podstawie można było dokładnie ustalić odległości między poszczególnymi punktami, a także określić zasięg słyszalności dźwięków. Bern spędził rok na tworzeniu biblioteki dźwięków, która zawierała odgłosy maszyn produkcyjnych, pracy krematorium, pieców, tupot butów, strzały, stuk kół wagonów, szczekanie psów i krzyki. Do Oświęcimia przywożono wielu Francuzów, więc Bern wykorzystał krzyki z protestów w Paryżu w 2022 roku. Za dźwięki wydawane przez pijanych strażników użyto nagrań zrobionych na dworcu w Hamburgu.
- W filmie pokazano piec Hoffmana, który niemiecki inżynier Friedrich Hoffmann wynalazł i opatentował w 1858 roku.
Podobne filmy
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
