Związek między tymi trzema krótkimi filmami jest początkowo zasygnalizowany przez dźwięk i muzykę: we wszystkich trzech dziełach Lee Anne Schmitt rezygnuje z bezpośredniego dźwięku i dialogów, pozwalając, by obrazy towarzyszyła muzyka Jeffa Parkera. W pierwszej miniaturze Schmitt filmuje groby z wojen indiańskich jako nieme świadectwa przeszłości, która pozostawiła ślady w zbiorowej amerykańskiej świadomości. Następnie widzimy czarno-białe sceny uliczne w Hollywood, po których następują obrazy niemal swojskie – ogrodowa ławka, bukiet kwiatów. W ten sposób historia, sfera publiczna i prywatna tworzą nową, abstrakcyjną, a jednocześnie namacalną jedność.