Doktor Dolittle
Krótki opis
Doktor Dolittle to familijna komedia z 1998 roku, opowiadająca o lekarzu z San Francisco, którego uporządkowane życie zostaje wywrócone do góry nogami, gdy powraca do niego zdolność z dzieciństwa. John Dolittle, odnoszący sukcesy chirurg, mąż i ojciec dwóch córek, niegdyś potrafił rozumieć zwierzęta i z nimi rozmawiać, dopóki ojciec nie zmusił go do porzucenia tego nawyku. Po latach ten dar powraca, a wszystkie domowe pupile, bezpańskie zwierzaki i dzikie stworzenia z okolicy zaczynają szukać u niego pomocy medycznej i dzielić się swoimi problemami. Ambicje zawodowe i relacje rodzinne lekarza cierpią, gdy zwierzęta domagają się coraz więcej uwagi, a on sam musi zdecydować, jak pogodzić obie sfery swojego życia.
Film wyreżyserowała Betty Thomas; była to jej trzecia pełnometrażowa produkcja po filmach Grunt to rodzinka (1995) oraz Części intymne (1997). W rolę głównego bohatera wcielił się Eddie Murphy, a u jego boku wystąpili Ossie Davis jako jego ojciec, Oliver Platt w roli innego lekarza, Peter Boyle i Richard Schiff w rolach drugoplanowych oraz Kristen Wilson jako żona Dolittle'a. Scenariusz napisali Nat Mauldin i Larry Levin, a za produkcję odpowiadali John Davis, David T. Friendly i Joseph Singer.
Przy budżecie wynoszącym około 71 milionów dolarów, film zarobił na całym świecie mniej więcej 295 milionów, co stanowiło wysoki zwrot z inwestycji. Reakcje widzów były podzielone: w serwisie IMDb film uzyskał ocenę 5,4/10 na podstawie około 107 000 głosów, natomiast w TMDB oceniono go na 5,7/10 przy ponad 3 000 głosów. Ocena krytyków wynosząca 5,4/10 na podstawie 50 recenzji jest zbliżona do wyników przyznanych przez publiczność.
Co pozostało za kulisami
- Eddie Murphy śmiertelnie boi się zwierząt, dlatego zawsze nalegał na użycie efektów specjalnych lub nakładanie obrazów zwierząt na jego ujęcia za pomocą technologii cyfrowych. Kiedy uniknięcie przebywania z zwierzęciem w jednym pomieszczeniu było niemożliwe, takie sceny często kończyły się jego rozpaczliwymi krzykami.
- W pewnym momencie bohater Eddiego Murphy'ego ogląda w telewizji film Richarda Fleischera (1916-2006) „Doktor Dolittle” (1967).
- W filmie wzięło udział wiele różnych zwierząt, co wymagało kilku miesięcy przygotowań, starannego planowania i tresury. Treserzy badali cechy behawioralne gatunków zwierząt oraz unikalne właściwości i temperament poszczególnych osobników. Trenowano je, aby reagowały na komendy głosowe, dźwięki i gesty, a w nagrodę otrzymywały ulubione smakołyki.
- Aby stworzyć iluzję, że zwierzęta naprawdę mówią, wykorzystano komputerową generację cyfrowych obrazów z dwuwymiarowych modeli. Najpierw filmowano naturalny ruch pyska zwierząt, a następnie w postprodukcji kadr po kadrze obrazy modyfikowano, tak aby zęby, wargi i język formowały słowa. Zupełnie inaczej postąpiono w filmie Chrisa Noona z 1995 roku „Babe: Mały świnka”, gdzie pyski wszystkich zwierząt przedstawiano w trójwymiarowym obrazie. Tam na obraz zwierząt nakładano obraz całego, rzekomo mówiącego pyska. Ten sposób był na swoje czasy innowacyjny i dość zaawansowany, ale użycie metody zastosowanej w „Doktorze Dolittle” (1998) stało się nowym krokiem w przedstawianiu zwierząt na ekranie.
- Aby stworzyć niektóre iluzje, potrzebny był unikalny sprzęt, taki jak specjalnie dla filmu wymyślone i skonstruowane uprzęże i bryczki. Taką obrożę stworzono specjalnie dla psa, którego na siłę ciągną do weterynarza. Pies jest ciągnięty w pozycji siedzącej, więc obrożę skonstruowano tak, aby ciężar psa był równomiernie rozłożony między szyją a tylną częścią tułowia. Pies został wcześniej wytresowany do takiego zachowania i przyzwyczajony do takiej obroży. Inną podobną obrożę skonstruowano do bezpiecznej jazdy na siedzeniu pasażera samochodu.
- Do niektórych scen wymagany był jednoczesny udział ogromnej liczby zwierząt, a co za tym idzie, ich jednoczesna obecność na planie filmowym. Zwierzęta zostały wcześniej przyuczone (zajęło to kilka tygodni) do współpracy. Podczas kręcenia niektórych scen na planie znajdowało się nawet do 45 treserów.
- W wielu scenach wykorzystywano zwierzęta dublerki, na przykład, gdy Rodney jedzie w klatce na dachu samochodu lub o mało co nie zostaje spłukany w toalecie w damskiej łazience, zastosowano animatronicznego świnkę morską. Rodney był doskonale wytresowany i wiele sztuczek mógł wykonywać samodzielnie – gryźć pręty klatki, udawać się w wyznaczone miejsce i na znak tresera siadać; jednocześnie miał również dublerów, wytresowanych do wykonywania konkretnego triku; animatroniczne dublerki miały również inne zwierzęta – na przykład Lucky, dwie szczury, sowa, Jacob, gołębie, miały również żywe dublerki, co pozwalało na zmianowy przebieg zdjęć, aby zwierzęta mogły odpocząć.
- W sytuacjach, gdy znajdują się razem potencjalny drapieżnik i ofiara, lub w scenach, w których zwierzę znajduje się w potencjalnie niebezpiecznej sytuacji, na przykład tygrys na krawędzi, stosowano technikę niebieskiego ekranu. Zwierzęta były filmowane pojedynczo na tle niebieskiego tła, a w procesie montażu ich obraz był łączony z wymaganym tłem. W ten sam sposób można filmować zwierzęta lub zwierzę i jego lub ich animatroniczne dublerki. W procesie postprodukcji dwie połowy są łączone w taki sposób, że efekt wygląda, jakby zwierzęta zostały nakręcone razem.
- Zderzenie na autostradzie podczas pościgu nie było zaplanowane. Zgodnie z fabułą miało się okazać, że samochód wykorzystuje autobus jako osłonę i skręci w lewo. Jednak doszło do zderzenia, w wyniku którego otworzył się bagażnik z niebieskimi workami w środku (umieszczono je tam, aby ułatwić wykonanie niektórych kaskaderów). Ujęcia z workami musiały zostać wycięte. Kolejne sceny zostały nakręcone do tego momentu i pokazują znacznie mniej zniszczony samochód.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
