Andulka

Za pomocą intymnego pamiętnika wideo Mariana Macháňová utrwala żałobę swojej rodziny w obliczu śmierci matki. Dla reżyserki kamera staje się narzędziem zarówno terapii, jak i dystansu. Rejestruje swoje wędrówki przez sterylne szpitalne korytarze, robi prawdopodobnie ostatnie wspólne selfie z matką przy szpitalnym łóżku oraz moment rozsypywania prochów. Godzenie się ze stratą budzi również refleksje nad etyką takiego filmowania. Twórczyni zadaje sobie pytanie, czy dopuszczalne jest wkraczanie z kamerą w chwile największej bezbronności oraz czy sam akt filmowania pomaga przekształcić ulotne fragmenty w coś trwałego, a tym samym przepracować żałobę. „Postanowiłam więc, że uleczę się za pomocą filmu”.