Vyprahlá ústa kamene

Czas i woda powoli kruszą kamień wiary Kateryny w przyszłość. Żyjąc na emigracji w Pradze, powraca do wspomnień o miejscu, w którym czuła się jak w domu: lat spędzonych z ukraińskimi przyjaciółmi nad Morzem Azowskim. Jednak pełnoskalowa inwazja na Ukrainę wciąż zmywa wszystko, co dla niej cenne. Jej rodzinne miasto, Zaporoże, leży blisko linii frontu, dom rodzinny nad Morzem Azowskim jest okupowany, a przyjaciele, z którymi dorastała, ulegli rozproszeniu. Wspomnienia te pozostają żywe dzięki wielogodzinnym nagraniom z osobistego archiwum wideo Kateryny. Teraz, wraz z przyjaciółmi w Pradze, stara się ona nadać sens niezniesionemu ciężarowi żałoby i straty, który trzeba dźwigać w teraźniejszości. Odwiedzając swoją przeszłość, zastanawia się również, czego spodziewać się po przyszłości i jak nie pozwolić, by rosnąca polaryzacja społeczna zawładnęła przestrzenią przyjaźni.