„DOM TO MIEJSCE, W KTÓRYM UMIRAM” to eksperymentalny dokument opowiedziany z dwóch perspektyw. Pierwsza z nich śledzi losy dziecka bezpośrednio dotkniętego wojną, żyjącego w strachu, poczuciu straty i wśród ruin zniszczonego domu. Druga skupia się na osobie fizycznie oddalonej od konfliktu, lecz psychicznie przytłoczonej cierpieniem dzieci, dostrzeganym poprzez obrazy, historie i wspomnienia. W miarę jak empatia przeradza się w dyskomfort empatyczny, emocjonalny ciężar odległej przemocy zaczyna pochłaniać umysł, zacierając granicę między świadkiem a ofiarą. Poprzez monochromowe obrazy, abstrakcyjne wizualia i imersyjne pejzaże dźwiękowe, film bada, w jaki sposób wojna trwa w pamięci, wyobraźni i ludzkiej świadomości na długo po tym, jak ustąpi zniszczenie.