Fahrenheit 9.11
Krótki opis
Dokument Michaela Moore'a analizuje sposób, w jaki administracja George'a W. Busha zareagowała na ataki z 11 września 2001 roku oraz w jaki sposób uzasadniała podjęcie działań militarnych w Afganistanie i Iraku. Moore wraca do kontrowersyjnych wyborów prezydenckich z 2000 roku i następujących po nich lat, śledząc powiązania biznesowe i osobiste, które – według niego – łączyły rodzinę Bushów z rodziną Osamy bin Ladena. Opierając się na wywiadach, materiałach newsowych i dokumentach, film porusza również kwestię ustawy Patriot Act oraz ludzkich kosztów wojny w Iraku.
Moore wyreżyserował i napisał scenariusz filmu, który powstał po produkcjach Roger i Ja, Operacja „Bekon” oraz Zabawy z bronią z 2002 roku, a przed filmem Chorować w USA z 2007 roku. Reżyser pojawia się na ekranie jako on sam, obok rozmówców takich jak John Conyers, Abdul Henderson i Craig Unger, natomiast George W. Bush i Saddam Hussein występują w materiałach archiwalnych. W napisach wymieniono pięćdziesięciu trzech aktorów, a w gronie producentów znaleźli się Jim Czarnecki i Kathleen Glynn.
Film, którego budżet wyniósł około 6 milionów dolarów, zarobił na całym świecie w przybliżeniu 222 miliony dolarów, co jest niezwykle wysoką kwotą jak na film dokumentalny. W serwisie IMDb uzyskał ocenę 7,5/10 na podstawie około 135 000 głosów. Ocena krytyków wynosi 7,5/10 na podstawie 235 recenzji, co jest wynikiem zbliżonym do oceny widzów w serwisie TMDB, która wynosi 7,1/10 przy znacznie mniejszej liczbie głosów – około 1 566.
Co pozostało za kulisami
- Po raz pierwszy film dokumentalny znalazł się na szczycie listy najbardziej kasowych filmów weekendu. Wcześniej żaden film dokumentalny nie potrafił nawet dostać się do pierwszej piątki.
- Podczas kręcenia filmu Moore przeprowadził wywiad z amerykańskim kontrahentem Nicholasem Bergiem, który później został porwany i zabity przez irackich terrorystów, ale zdecydował się nie włączyć tej rozmowy do ostatecznej wersji filmu. Michael poinformował, że wywiad nigdy nie zostanie udostępniony opinii publicznej, ponieważ wszystkie oryginalne materiały filmowe przekazał rodzinie Berga.
- Nigdy wcześniej filmy dokumentalne nie były wyświetlane na tak dużej liczbie ekranów. Pierwszy weekend (25-27 czerwca) – 868 ekranów, drugi weekend (2-5 lipca) – 1725 ekranów, trzeci weekend (9-11 lipca) – 2011(!) ekranów.
- W maju 2004 roku Michael Moore wydał oficjalne oświadczenie, że firma Walt Disney Pictures (właściciel dystrybutora Miramax) utrudnia firmie Miramax promocję jego najnowszego filmu dokumentalnego. Z kolei przedstawiciele Disneya odpowiedzieli, że decyzja została podjęta już w maju 2003 roku i wtedy radzili Miramax, aby zrezygnował z funkcji dystrybutora tego filmu.
- Po pokazie na Festiwalu Filmowym w Cannes film zdobył prawdopodobnie najdłuższą owację w całej historii forum filmowego. Dokładny czas oczywiście nie udało się ustalić, ale w mediach pojawiła się liczba od 15 do 25 minut.
- W swoim oficjalnym oświadczeniu Michael Moore powiedział: „Mój film jest przede wszystkim skierowany do 50 procent ludzi, którzy nigdy nie chodzą na wybory. Czy oni stali się elitą przez ten czas? Czy oni się wzbogacili? Czy są dobrze wykształceni? Nie! Wciąż są biedni. Kim są ci 50 procent? To przede wszystkim klasa robotnicza, samotne matki, niewykształcona młodzież i zdecydowana większość Afroamerykanów”.
- Ray Bradbury, autor fantastycznej powieści „Fahrenheit 451”, wyraził oburzenie z powodu tytułu filmu Moore'a. „Ukradł mój pomysł” – powiedział rozgoryczony pisarz prasie.
- Początkowo film otrzymał kategorię wiekową „R”. Michael Moore próbował przekonać stowarzyszenie MPPA, że film powinien obejrzeć także 15-letni nastolatek, który za kilka lat może zostać powołany do wojska w Iraku. Złożył protest, w którym zasugerował komisji obniżenie kategorii wiekowej filmu do „PG-13”. Jednak protest został odrzucony, a film wszedł do kin z kategorią „R” ze względu na „obecność brutalnych i niepokojących scen w filmie, a także obfitość wulgaryzmów”.
- Tylko drugiemu filmowi dokumentalnemu udało się zdobyć główną nagrodę na Festiwalu w Cannes – Złotą Palmę. Pionierem w tej dziedzinie był film słynnego podróżnika Jacquesa-Yves Cousteau „Monde du silence, Le” z 1956 roku.
- Dyrektor generalny, Michael Eisner, złośliwie zauważył, że Moore celowo rozdmuchał publiczny skandal, aby zwrócić uwagę krytyków filmowych na Festiwalu Filmowym w Cannes. Z kolei Moore stwierdził, że Eisner jest po prostu tchórzem i boi się wzrostu podatków pobieranych od Disneylandu oraz licznych hoteli we Florydzie. Jak wiadomo, gubernator Florydy Jeb Bush był bratem prezydenta USA George'a Busha, który został ostro skrytykowany w filmie Michaela Moore'a.
- Po raz pierwszy film, który był wyświetlany w najmniejszej liczbie kin w porównaniu z konkurencją, zajął pierwsze miejsce w box office.
- Dyrektor generalny, Michael Eisner, złośliwie zauważył, że Moore specjalnie rozdmuchał publiczny skandal, aby zwrócić uwagę krytyków filmowych na Festiwalu Filmowym w Cannes. Z kolei Moore stwierdził, że Eisner jest po prostu tchórzem i boi się podwyższenia podatków pobieranych od Disneylandu oraz licznych hoteli we Florydzie. Jak wiadomo, gubernator Florydy Jeb Bush – brat prezydenta USA George'a Busha, został ostro skrytykowany w filmie Michaela Moore'a.
- Do niedawna najbardziej dochodowym filmem dokumentalnym był film Michaela Moore'a „Bowling for Columbine”. W 2002 roku film ten zarobił 24 miliony dolarów. „Fahrenheit 9/11” osiągnął ten wynik już w pierwszy weekend wyświetlania.
- Tylko drugiemu filmowi dokumentalnemu udało się zdobyć główną nagrodę Festiwalu w Cannes – „Złotą Palmę”. Pionierem w tej dziedzinie był film znanego podróżnika Jacques’a-Yves Cousteau „Monde du silence, Le” z 1956 roku.
- Michael Moore nawet nie próbował walczyć z rozpowszechnianiem pirackich wersji filmu w Internecie, ponieważ celem filmu nie jest zebranie jak największej sumy pieniędzy, ale edukowanie każdego potencjalnego amerykańskiego wyborcy przed wyborami prezydenckimi pod koniec 2004 roku.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
