永不孤行

Na stepach Huocheng w regionie Ili w Sinciangu dziewięcioletni ujgurski chłopiec Aire darzy piłkę nożną wielką pasją, jednak jego ojciec surowo zabrania mu gry. Dwadzieścia lat temu kontuzja odniesiona podczas meczu przerwała karierę piłkarską ojca, od tego czasu uważa on sport ten za „diabła, który niszczy życie”. Pasąc owce, Aire potajemnie trenuje grę i przez przypadek gubi jedną z nich. Gdy dowiaduje się, że nagrodą w wiosennych mistrzostwach w piłce nożnej (pięcioosobowej) jest owca, postanawia stworzyć drużynę, zdobyć tytuł i w ten sposób ukryć swój błąd. Aire gromadzi wieloetniczną, niezdarną ekipę i przekonuje emerytowanego trenera Mijita, by objął stery. Nie wie jednak, że Mijit jest źródłem dawnego urazu jego ojca. Podczas treningów i meczów dzieci uczą się zaufania, a stare rany między ojcem a synem oraz mistrzem a uczniem zaczynają się goić. Piłka nożna ostatecznie pokazuje im, że w rodzinnych więziach, relacji mistrz-uczeń i towarzystwie innych nigdy nie idziemy sami.