sa pagdaloy.

Szum wiatru, śpiew ptaków i liście tańczące na powiewach bryzy. Czujesz i słyszysz to wszystko, patrząc na urnę, leżąc na ziemi usłanej zwiędłymi liśćmi, gdy nagle powraca wspomnienie, które nigdy nie opuściło Twoich myśli. Wspomnienie, które sprawiło, że zacząłeś kwestionować samego siebie. „Czy naprawdę nie jesteś samotny, czy może tak bardzo przyzwyczaiłeś się do tego uczucia, że nie potrafisz go już nawet rozpoznać?”. I gdy zadajesz sobie to pytanie, niczym uderzająca fala, widzisz wszystkie chwile, w których czułeś się samotny, nawet o tym nie wiedząc. Czujesz, słyszysz i widzisz wszystko, przypominając sobie życie, które wiódłeś do tej pory. Wszystko to odtwarza się w Twojej głowie jednocześnie, a Tobie pozostaje tylko płakać, aż wszystko to nabierze sensu. Lecz tak jak woda przepływa w morzu, musisz pozwolić tym wspomnieniom odejść, aby nie utonąć w nich na zawsze, by wyzwolić się i ruszyć naprzód w kolejny dzień. Musisz puścić urnę.