„Noc zapadnie w tym filmie czternaście razy. Będziemy je liczyć”. Tak zaczyna się ta nocna, muzyczna podróż – rejs dryfujący przez artystyczną wizję baskijskiego twórcy Jorge Oteizy, zdominowany przede wszystkim przez scenografię „Wnętrze, noc”: Bazylikę Arantzazu. To właśnie tam rozgrywa się najdłuższa noc, obok organów sanktuarium, gdzie filmowiec Oskar Alegria zamyka się, by opowiedzieć o tych czternastu nocach pianiście Iñarowi Sastre – wzywając go, by przywołał za pomocą klawiszy obrazy, których nie zobaczy. Z tego wyzwania wyłania się zbiór czternastu księżyców, czternastu ciemności i czternastu tajemnic, które tworzą jeden wspólny fryz. Czternaście, tyle samo co apostołów, których Oteiza zdołał umieścić na fasadzie tej świątyni w artystycznym wyzwaniu łamiącym wszelkie zasady; i czternaście, ponieważ, jak sam ujął to później, „nie było już miejsca na więcej”.