Sonido que convoca

Niektórzy od zawsze słyszeli świat nieco głośniej niż wszyscy inni. Pablo wraca do San Martín de los Andes po latach nieobecności. Góry wciąż tam są. Podobnie jak hałas. Nadwrażliwy na dźwięki, przemierza rodzinne miasto z małym dyktafonem, tworząc auralną kartografię miejsca, które nie wydaje mu się już własne. Szeptem opisuje to, co widzi i czuje, próbując utrzymać świat na dystansie, który pozwoli mu przetrwać. Jednak dom się zmienił. Albo to on się zmienił. Kiedy odnajduje go nieoczekiwana chwila ciszy, nie przynosi ona ukojenia, lecz coś bliższego łasce. Film, stworzony w ciągu 10 dni w ramach programu stypendialnego PlayLab 2025 Paolo Sorrentino w Patagonii w Argentynie, jest cichym i fizycznym przypomnieniem dla nas wszystkich, że cisza wciąż istnieje – jeśli tylko zatrzymamy się, by jej wysłuchać.