El Fantasma

Dwie producentki otrzymują zlecenie stworzenia krótkiego filmu dokumentalnego na wystawę poświęconą Rubénowi Santantonínowi, nieuchwytnej postaci argentyńskiej awangardy, który zmarł bardzo młodo pod koniec lat 60. Klient stawia jednak jeden nieoczekiwany warunek: wideo musi powstać wspólnie z Davidem Lamelasem, dawnym współpracownikiem Santantonína, a obecnie międzynarodowo uznanym przedstawicielem sztuki konceptualnej. Na początku plan wydaje się jasny i ograniczony: Lamelas, w towarzystwie młodej ekipy filmowej, gromadzi materiały archiwalne, dokumentuje nieliczne zachowane dzieła i przeprowadza wywiady z kuratorami oraz czołowymi artystami – takimi jak Luis Felipe Noé i Marta Minujín – którzy wraz z Santantonínem i Lamelasem tworzyli legendarną scenę w Instituto Torcuato Di Tella. Stopniowo Lamelas uświadamia sobie, że rekonstrukcja historii przyjaciela oznacza również konfrontację z szeregiem luk i sprzeczności.