Im Licht der Sandbank

Jako strażnik ptactwa, Kilian spędza siedem miesięcy samotnie na barierowej wyspie w Zatoce Heligolandzkiej. Jego zadania są proste: monitorowanie dzikiej przyrody i zbieranie dryfującego drewna. Bogate życie ptaków, ekstremalna pogoda i stale zmieniający się krajobraz oddawane są zarówno poprzez obrazy, jak i ścieżkę dźwiękową wiatru, deszczu i śpiewu ptaków. Kontakt z innymi ludźmi jest rzadki, ale wtargnięcie świata zewnętrznego jest tym bardziej uderzające. Melancholijna atmosfera filmu odzwierciedla zarówno samotność, jak i poczucie, że to kruche sanktuarium jest poważnie zagrożone. Poza precyzyjnymi obserwacjami, wyłania się z niego esej o zmianach klimatycznych i militaryzacji.