Terence Hill, Bud Spencer… et moi

Załóżcie buty, zróbcie zapasy fasoli i poćwiczcie slapstickowe zapasy: najpopularniejszy duet „kina popcornowego” z lat 70. i początku 80. powraca w dokumencie Juliena Doubois „Terence Hill, Bud Spencer… i ja”, napisanym przez Philippe’a Lombarda. Aby opowiedzieć filmową sagę dwóch przyjaciół i złożyć im szczery oraz pełen pasji hołd, Philippe poszedł na całość, ruszając śladami duetu przez całą Europę – jedząc fasolę przed kamerą i gromadząc wokół siebie grono znawców i entuzjastów. Ignorowani przez krytyków, wyśmiewani przez mądrali, pomijani w antologiach i retrospektywach, a mimo to uwielbiani przez szeroką publiczność. Przystojny spryciarz i niezdarny olbrzym. Rodzaj kina, którego tempo, gagi, kaskaderskie popisy, pogodny nastrój, widownia i humor przywodzą na myśl cyrk.