Przemoc seksualna została określona mianem „morderstwa na duchu”. Jednak czy jest to cierpienie, które człowiek musi znosić w samotności? Poza rozpaczą tli się nadzieja – słaby promień światła bijący z wnętrza ducha. Przyjaciel filmowca zmaga się z PTSD i doświadcza retrospekcji związanych z przemocą seksualną. Będąc świadkiem tego cierpienia, reżyser spotyka fotografa, który również jest osobą ocalałą, i postanawia stworzyć film. Długi proces produkcji trwał osiem lat. Jaka jest natura rozpaczy i nadziei, które tkwią głęboko w ludziach cierpiących na PTSD, zmagających się z poczuciem żalu, morderczymi impulsami, depresją, bezsennością, odcięciem od rzeczywistości i myślami samobójczymi? Reżyser pojawia się na ekranie, kwestionując sam sens tworzenia tego filmu. Próbuje dostrzec światło w sposobie, w jaki żyją ci ludzie, spoglądając w górę z głębi cierpienia.