Ev

Hülya i Mustafa starają się zorganizować życie w namiocie tak, aby ich dzieci mogły normalnie funkcjonować. Najmłodszy syn, İbo, to pełen energii i radości chłopiec. Nagle stając się bezdomnym, zaznał jednocześnie wolności płynącej z możliwości wyjścia na ulicę w dowolnym momencie i woli spędzać cały czas na zabawie na zewnątrz zamiast chodzić do szkoły. Ani İbo, ani jego rodzina nie są w pełni świadomi traumatycznego wpływu bezdomności. Zachowują się tak, jakby od zawsze mieszkali w namiocie, udając, że wszystko jest całkowicie normalne. Wierzą, że ich życie w namiocie jest tymczasowe, i spędzają dni na planowaniu budowy nowego domu. Z dystansu wyglądają na zwyczajnych, jak każda szczęśliwa rodzina. Jednak w miarę upływu czasu ich plany stopniowo ustępują miejsca rozpaczy.