Ad Absurdum

Augusto i Santino, dwaj aspirujący urzędnicy państwowi, pogrążeni są w całkowitej porażce zarówno w życiu, jak i w karierze politycznej, którą próbują prowadzić. Doprowadziło to ich do egzystencji pełnej niepokoju, która zatapia ich coraz głębiej w całkowitą i otępiającą nudę. Obaj często odwiedzają miejsce zwane Klubem Chicago, gdzie atmosfera przesiąknięta jest deprawacją, a czas się zatrzymał. Antón, bezwzględny mężczyzna, współpracuje z Augusto i Santino, pomagając im spełniać fantazje, które pragną realizować każdej nocy: «osiągnięcie absolutnej władzy» oraz «wspominanie dawnych miłości», wśród innych złudzeń. Pewnej nocy stawka między Antónem, Santino i Augusto rośnie wraz z grą, którą prowadzą do granic możliwości. Bohaterowie gubią się w swoich urojeniach, obelgi stają się realne, jak również ból, cierpienie, nienawiść i obsesje – wszystko to w jednej nocy, którą zamieszkuje tragedia: ekscytacja sięga dna, a śmierć pojawia się jako sojusznik władzy.