Thân Thể Rừng Thiêng

Jako queerowe, transpłciowe i niebinarne dzieci wietnamskiej diaspory, jesteśmy rozproszone na rozdrożu – pozbawione poczucia przynależności zarówno do ziemi przodków, jak i do własnych ciał, które społeczeństwo skłania do oddalania się od naszej najbardziej autentycznej egzystencji. A jednak te właśnie ciała są naszymi statkami, na których wyruszamy w dożywotnią podróż powrotu do samych siebie. To nasze ciała nawigują po zdradzieckich wodach normatywnych systemów, które narzucają się naszej istocie. I to nasze ciała służą jako latarnie morskie dla wspólnoty, wskazujące drogę do kolektywnego wyzwolenia. Ostatecznie, krajobraz naszych ciał jest naszym planem przypominania sobie, leczenia i rozkwitu.