Bandia na Míle Brón

Widziane, nigdy poszukiwane. Gdzie jest czas? Jak przebiega oś przez wszystko i wszystkie frakcje, przesączające się z ich pragnień, odizolowane, skorzystane, opatrywane aż do siatkówki, skóra przez przestrzeń. Czekam. Obracam się, palę i gardzę niebem, fałszywymi znakami, okropnymi prawdami. Moja niewinność umarła. Dziecko powstało. Zardzewiały anioł drżał przez okres dojrzewania i zawisa nad moim łożem. Jak wiek nad ciałem, jak ciało nad kością, jak brak nad posiadaniem i kurczący się wzrost, malejąc z życiem, kończący życie, zachowujący życie, obciążający, wzdychający, podnoszący umarłych, zamurowujący wspomnienia, zdarzające się z byciem, będąc bez, idąc, wydłubując oczy do pustki, mierząc opór siły, opłakując brak ciszy.