Lisière

Kilka chat zbudowanych na zboczu wzgórza, na marginesie społeczeństwa i bez mężczyzn. Miejsce schronienia, kolektywnej i feministycznej przemiany. Z tej granicy, u boku tych, które je tworzą, reżyserka kwestionuje swoje miejsce w naturze i społeczeństwie, a także wolność swojego ciała i perspektywę posiadania dziecka. Otwarcie nawiązując do słynnego cytatu Virginii Woolf („Kobieta musi mieć pieniądze i własny pokój, jeśli ma pisać powieści”) i przedstawiając nam bukiet niezwykłych, niekompromisowych postaci kobiecych, badawcza, a zarazem czuła kamera podważa granice społecznych ról płciowych i zanurza się w mikroświecie absolutnej wolności i samostanowienia.