where we used to sleep

Valeria jest jedyną mieszkanką małej rumuńskiej wioski, opuszczonej z powodu gór ton błota z pobliskiej kopalni miedzi, które zalały teren, podnosząc poziom zanieczyszczonego lokalnego jeziora i niszcząc wszystko na swojej drodze. Widoczna jest teraz jedynie wieża kościelna, silnie przypominająca nasze własne „płaczące łąki”. Z hartem ducha, stoicyzmem i odwagą, starsza kobieta, w towarzystwie kilku zwierząt i osób, które proszą ją o zachowanie rozsądku, odmawia opuszczenia swojej ziemi, która obecnie przypomina dystopijny thriller. Niepokojący dokument społeczno-ekologiczny, którego oś stanowi jego główna bohaterka, która dosłownie daje lekcje życia, godności i wytrwałości, stając dumnie w obliczu całkowitej destrukcji. Zdjęcia krajobrazowe są oszałamiające, a kamera rejestruje obrazy balansujące między upiorną красотою i całkowitym zniszczeniem.