Pewnego razu w Paryżu

Name: Pewnego razu w Paryżu
Genre: Dramat, Komedia
Released: 2025-05-22
Duration: 2 h 6 min
Rating: 7.6
Cast: Suzanne Lindon, Abraham Wapler, Vincent Macaigne, Julia Piaton, Zinedine Soualem

La Venue de l'avenir (2025)

Chronometraż: 2:6 (126 min)

—
brak ocen

7.3/10
268

7.6/10
35901

7.2/10
3500

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 8

Zdjęcie 43

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Pewnego razu w Paryżu — Official Trailer [Subtitled]

1:50

Zdjęcie 43

Data premiery

2025-05-22

Kraj

Francja, Belgia

Produkcja

StudioCanal, France 2 Cinéma, La Compagnie Cinématographique, Panache Productions, Ce Qui Me Meut Motion Pictures

Genre

Dramat, Komedia

Budżet

Opłaty

$8 908 474

Witryna internetowa

Reżyser

Cédric Klapisch

Aktorzy

Suzanne Lindon, Abraham Wapler, Vincent Macaigne, Julia Piaton, Zinedine Soualem, Paul Kircher, Wasyl Schneider, Sara Girau deko, Cecylia de Frans., Olivier Gourmet
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Cédric Klapisch, Bruno Levy

Operator

Alexis Kavyrchine

Kompozytor

Robin Coudert

Artysta

Marie Cheminal, Francesca Motte

Casting

Instalacja

Cały zespół (66)

Krótki opis

Dziś, w roku 2024, około trzydziestu osób z tej samej rodziny dowiaduje się, że odziedziczy dom, który był opuszczony od lat. Czterech z nich – Seb, Abdel, Céline i Guy – odpowiada za ocenę sytuacji. Ci dalecy „kuzyni” odkryją następnie ukryte skarby w tym starym domu. Bohaterowie trafią na trop tajemniczej Adèle, która opuściła rodzinną Normandię w wieku 20 lat.

Co pozostało za kulisami

Akcja filmu rozgrywa się zarówno w teraźniejszości, jak i w przeszłości. Do kręcenia scen z przeszłości wykorzystano obiektywy anamorficzne, a do scen w teraźniejszości – sferyczne. W pierwszym przypadku obraz był ziarnisty i pozbawiony kontrastu, a oświetlenie naturalne. W drugim przypadku kontrast był ostry, a obraz wyraźny. Zrobiono tak, aby ułatwić widzowi odbiór i przejście z jednej epoki do drugiej.
Reżyser i scenarzysta Cédric Klapisch nie jest przyzwyczajony do pracy w gatunku dramatu historycznego. Akcja znacznej części jego filmów rozgrywa się we współczesności, ale zawsze czuł pewne zainteresowanie XIX-wiecznym Paryżem (gdzie, nawiasem mówiąc, rozgrywała się akcja jego krótkometrażowego filmu „Ce qui me meut” z 1989 roku). W tym filmie musiał mierzyć się z otoczeniem (chodzi o kostiumy 80 aktorów statystów, odpowiadające dekoracjom i rekwizytom, omnibusy, konie i powozy), co utrudniało kręcenie i realizację scen.