A full life, I suppose.

Kogo portretujemy, kiedy robimy portret? Czego reżyser oczekuje od swojego bohatera? Z czego wykorzystuje bohatera jako sposób na mówienie, a czego unika, mówiąc o nim? Diachroniczny portret matki reżysera i eksploracja domu, skomponowane z rodzinnych archiwów i nowych nagrań. Film ujawnia radości i obawy związane z przeżywaniem życia, rozważając kulturową specyfikę Cypru lat 70. Początkowo non-fiction w swoim podejściu, film przechodzi od biografii do liryki. Połączenie obrazów, języka i emocji, z wrażliwością na światło i cień, daje początek życiu domowemu i ludzkiej treści przedmiotów w interakcji między reżyserem, matką i elastycznością czasu.