Fais le mort !

Jeśli jest jedna osoba, której Matthew Lancit nie może wyrzucić z głowy, jest to jego wujek Harvey. Ciemne obwódki wokół oczu, bladość, ślepota, amputowane nogi. Podobnie jak Harvey, filmowiec również cierpi na cukrzycę. Ma chorobę pod kontrolą, ale jedno pytanie nieustannie go dręczy: Jak długo jeszcze? Jego długofalowa (auto)obserwacja niezmiennie krąży wokół lęku przed niepełnosprawnością i okaleczeniem. Przekłada ten przerażający horror cielesny na język filmu, kreując siebie na zombi, wampira, postać opuszczoną. Lancit w formie zabawy antycypuje swój potencjalny upadek, serwując cały arsenał efektów, które – jak dowodzą nagrania wideo – sięgają jego młodości. Nie bez powodu słowo „dead” (martwy) w tytule przywodzi na myśl słowo „dad” (tata). Ponieważ „Play Dead!” jest również rozliczeniem z jego własną rolą ojca.