The Electric Kiss

W drugim filmie Kohlbergera, który można uznać za narracyjny, artysta tworzy dystopijną fikcję z pozostałości przeszłości kina. Czerpiąc fragmenty z mało znanych filmów science fiction, „Elektryczny Pocałunek” wyobraża sobie świat niewiele różniący się od naszego, w którym ludzie podłączają swoje mózgi do rodzaju neurorzeczywistości łączącej całą świadomość ludzkości. Podczas gdy cyberpunkowe obrazy otulone teksturami VHS przeplatają się z pasażami pryzmatycznego szumu wizualnego (osiągniętego, w charakterystycznym dla artysty stylu, poprzez przetwarzanie materiałów filmowych za pomocą algorytmów uczenia maszynowego wytrenowanych samodzielnie), wyłania się quasi-fabuła: mężczyzna w goglach VR, dosłownie i w przenośni zagubiony w przestrzeni, poddaje się tajemniczej procedurze w celu złagodzenia negatywnych skutków tej nowej technologii na umysł.