Paddington
Krótki opis
Młody niedźwiadek z peruwiańskich lasów dorasta, słuchając opowieści cioci Lucy o Anglii. Lucy poznała kiedyś angielskiego odkrywcę i przekazała swojemu siostrzeńcowi zamiłowanie do tego kraju. Gdy trzęsienie ziemi niszczy ich dom, ciocia wysyła niedźwiadka do Londynu. Ten przybywa samotnie na stację Paddington z zawieszoną etykietą z prośbą o opiekę. Na miejscu poznaje rodzinę Brownów, która przyjmuje go pod swój dach i nadaje mu imię na cześć dworca. Miasto okazuje się jednak mniej gościnne, niż sobie wyobrażał, a decyzja rodziny o pomocy sprawia, że niedźwiadek wpada na drogę muzealnego taksydermisty, który ma wobec niego zupełnie inne plany.
Film wyreżyserował Paul King, który napisał również scenariusz, a za produkcję odpowiadali David Heyman i James Joseph McDonald. Był to pierwszy pełnometrażowy obraz Kinga w roli reżysera, przed Paddington 2 oraz Wonką. W rolę Paddingtona (głos) wcielił się Ben Whishaw, natomiast Hugh Bonneville i Sally Hawkins zagrali Henry’ego i Mary Brown. W obsadzie znaleźli się także Julie Walters jako pani Bird oraz Madeleine Harris i Samuel Joslin w rolach dzieci państwa Brown.
Przy budżecie wynoszącym około 55 milionów USD, film zarobił w światowej kasie około 334 milionów USD, co stanowi wysoki zwrot z inwestycji. Na portalu IMDb uzyskał ocenę 7,3/10 przy około 155 000 głosów, a na TMDB 7,1/10 przy ponad 4 300 głosach. Z kolei krytycy ocenili go na 7,9/10 na podstawie 161 recenzji.
Co pozostało za kulisami
- Film jest nakręcony na podstawie serii książek Michaela Bonda o niedźwiadku Paddingtonie.
- Początkowo niedźwiadka Paddingtona miał dubbingować Hugh Laurie lub Colin Firth.
- Kiedy Paddington wspina się po rurze, wyłącza się jeden z odkurzaczy, co jest nawiązaniem do filmu „Mission: Impossible – Protocol Phantom” (2011).
- Kiedy Paddington ucieka z laboratorium, wykonuje podkul pod zamykające się drzwi i zdąża zabrać swój kapelusz. To nawiązanie do filmów o Indianie Jonesie.
- Postać o imieniu Paddington wymyślił angielski pisarz Michael Bond (w napisach jest wymieniony jako scenarzysta). Pewnego razu, w jednym ze sklepów w Londynie w wigilię Bożego Narodzenia 1956 roku, Bond zobaczył samotnego pluszowego niedźwiadka. Bond kupił go żonie jako prezent i postanowił napisać książkę (ukazała się w 1958 roku). Fabuła opowieści o samotnym niedźwiadku na stacji Paddington zainspirowana była starymi kronikami filmowymi dotyczącymi ewakuacji dzieci z Londynu podczas II wojny światowej.
- Przygotowując się do roli, Nicole Kidman (która zagrała Millicent) nauczyła się rzucać nożami. Później opowiadała, że podczas kręcenia filmu nakazano jej nie demonstrować zbyt otwarcie swoich umiejętności posługiwania się białą bronią, ponieważ film był przeznaczony dla dzieci. Ostatecznie te sceny zostały całkowicie wycięte z filmu.
- Perspektywa nakręcenia filmu fabularnego o Paddingtonie początkowo przerażała Michaela Bonda, jednak wszystkie jego obawy dotyczące zasadności tego przedsięwzięcia rozwiały się, gdy zaczął oglądać materiał testowy.
- Agent Nicole Kidman początkowo nawet nie chciał informować aktorki o możliwości zagrania Millicent. Wspomniał o tej możliwości mimochodem, wyraźnie oczekując, że Kidman od razu ją odrzuci, jednak aktorka zareagowała na tę wiadomość z entuzjazmem i zadeklarowała chęć zagrania w filmie. Okazało się, że książki Bonda podobały jej się od najmłodszych lat i że w dzieciństwie marzyła o tym, aby niedźwiadek Paddington zamieszkał u niej w domu.
- W trakcie przedprodukcji reżyser i scenarzysta Paul King kilkukrotnie chodził do kin na filmy dla dzieci, aby sprawdzić, co konkretnie bawi najmłodszych widzów. Zazwyczaj zabierał ze sobą żonę, żeby nie wyglądać jak „podejrzany samotnik”.
- W filmie Paddington przedstawiony jest w tradycyjnym niebieskim płaszczu i czerwonej czapce. Producent David Heyman zarządził, aby zrezygnowano z czerwonych bucików, ponieważ oryginalny Paddington ich nie miał – dodano je do wizerunku w fabrykach produkujących zabawki Paddington.
- W drodze na plan zdjęciowy do nocnych ujęć Sally Hawkins (która wcieliła się w rolę Mary Brown) doznała wstrząsu mózgu, uderzając w dźwig. Ranę na głowie zakryto nakryciem głowy, po tym jak stanowczo odmówiła opuszczenia planu i udania się do lekarza, dopóki nie zrealizuje swoich scen.
- Twórcom efektów specjalnych szczególnie trudno było pracować nad uśmiechem Paddingtona. Specjaliści planowali stworzyć mu realistyczny wygląd niedźwiadka, a ludzki uśmiech w ogóle do niego nie pasował. Zamiast uśmiechu jako takiego, specjaliści musieli dodać ciepła spojrzeniu niedźwiadka i radości wyrazowi oczu.
- Niedźwiadek w filmie jest produktem technologii komputerowych. Podczas kręcenia, dla wygody aktorów, używano zwykłej kija z przymocowaną do niego głową lalki Paddingtona, a na planie zdjęciowym znajdowało się tu i tam kilka zabawek Paddingtona.
- W scenie potopu w domu Brownów użyto prawdziwej wanny. Zdjęcia zajęły kilka tygodni, szczególnie trudne okazało się nakręcenie, jak wanna zjeżdża po schodach.
- Kiedy do dubbingu Paddingtona zaproszono Colina Firtha, nagrywał swoje kwestie w kasku z małą kamerą sportową GoPro, która transmitowała obraz jego twarzy animatorom. Później, zamiast Firtha, zatrudniono Bena Whishawa i wszystkie wcześniej nagrane kwestie trzeba było ponownie zdubbingować, a także od nowa wykonać całą animację.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
