Dzikot

Czy skandalizująca sztuka może wciąż służyć Bogu? Czy cierpienie poprzedza wszelką wielkość? Czy choroba może być błogosławieństwem? W 1950 roku Flannery odwiedza swoją matkę, Reginę, w Georgii, kiedy u tej ostatniej zdiagnozowano toczeń w wieku dwudziestu czterech lat. Zmagając się z tą samą chorobą, która zabrała życie jej ojcu, gdy była dzieckiem, i desperacko pragnąc zdobyć uznanie jako wielka pisarka, ten kryzys popycha jej wyobraźnię do gorączkowych poszukiwań wiary. Zanurzając się coraz głębiej w swój warsztat, granice między rzeczywistością, wyobraźnią i wiarą zaczynają się zacierać, pozwalając Flannery ostatecznie pogodzić się z sytuacją i uzdrowić napięte relacje z matką.