Zakochany kundel
Krótki opis
Zakochany kundel to animowany romans o dwóch psach z zupełnie różnych światów. Lady, cocker spaniel, prowadzi wygodne życie jako ukochany pupil młodej pary. Gdy w domu pojawia się dziecko i uwaga domowników przenosi się na noworodka, czuje się zepchnięta na margines, a nałożony na jej obrożę kagańce ostatecznie wypędza ją z domu. Na ulicach poznaje Kundla – bezrodowego włóczykija z ogromnym doświadczeniem życiowym, który pokazuje jej wolniejszy, ale i bardziej niebezpieczny sposób bytowania. Ich rosnąca więź staje się przeciwwagą dla tęsknoty za rodziną i domem, który opuściła.
Film wyreżyserowali Hamilton Luske, Wilfred Jackson i Clyde Geronimi na podstawie scenariusza autorstwa Dona DaGradiego, Franka Tashlina i Erdmana Pennera, a producentem był Walt Disney. Dla wszystkich trzech reżyserów była to produkcja po filmie Piotruś Pan z 1953 roku; dla Luskego poprzedziła ona 101 dalmatyńczyków, natomiast dla Geronimiego Śpiącą królewnę. W obsadzie dubbingowej znaleźli się Barbara Luddy jako Lady, Larry Roberts jako Kundel oraz Peggy Lee w kilku rolach, w tym jako koty Si i Am.
Produkcja studia Walt Disney Productions powstała przy budżecie wynoszącym około 4 milionów USD i zarobiła na całym świecie w przybliżeniu 36 milionów USD. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 7,3 na podstawie około 161 000 głosów, a w TMDB 7,1 z około 5 751 głosów. Ocena krytyków wynosząca 8,3 na podstawie 46 recenzji jest wyższa niż obie noty przyznane przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Początkowe zakończenie animacji było znacznie bardziej tragiczne — Trusty umierał, próbując powstrzymać ekipę z Błądzim, zmierzającą do schroniska dla psów. Jednak Walt Disney, nie chcąc powtórki wydarzeń związanych z «Bambi», «ożywił» Trusty’ego w ostatniej scenie, dając do zrozumienia, że jedynie złamał łapę.
- Wielu znaczących przedstawicieli firmy Disneya, w tym sam Walt, przyznało, że "Kopciuszek" jest pierwszym filmem, w którym wyraźnie sugerowana jest scena miłosna. Sytuację komplikował fakt, że formalnie, zgodnie z fabułą, Lady i Błękitny Pies nie byli małżeństwem – a jakiekolwiek elementy „seksu przed ślubem” w filmie w tamtych czasach nie były akceptowane przez Hollywood. "Kopciuszek" był wyjątkiem, i nie w ostatniej kolejności dlatego, że główne postacie to nie ludzie, a psy.
- Sądząc po drugim filmie, akcja pierwszego rozpoczyna się około 24 grudnia 1908 roku – i kończy około 24 grudnia 1910 roku.
- Niektóre postacie drugoplanowe uległy znaczącym zmianom w trakcie pracy nad filmem. Tak więc koty syjamskie Si i Am początkowo planowano jako bardziej złowrogie postacie o rasistowskim podtekście. Ciocia Sara była przedstawiana jako surowa teściowa-tyran bez żadnej pozytywnej cechy. Szczur, symbolizujący zło w filmie, początkowo był postacią komiczną.
- W restauracji Tony’ego przy tylnym wejściu wiszą plakaty wskazujące na możliwą datę i godzinę wydarzeń w filmie – "OPEN HOUSE Apr 26-27 UNCLE TOMS CABIN" ("Dzień otwarty 26-27 kwietnia..." i "UNCLE TOMS CABIN opera HOUSE aug. 6-8" ("Otwarcie w operze 6-8 sierpnia").
- Początkowo Lady miał tylko jednego sąsiada-psa o imieniu Hubert, ale później Huberta zastąpili Jock i Trusty.
- "Kopciuszek" jest pierwszym filmem animowanym w formacie CinemaScope (format kinowy o proporcjach 2,55:1). Jednak początkowo film był rozwijany w standardowym formacie 4:3 Disneya i dopiero z czasem podjęto decyzję o przestawieniu się na zyskujący popularność CinemaScope (jednak wersja 4:3 również zyskała pewne rozpowszechnienie). W rezultacie artyści w pośpiechu musieli dodawać (rozszerzać) tła i zmieniać konfigurację scen. Pośrednie dowody na to, że film pierwotnie nie był panoramiczny, to wysoka statyczność tła i koncentracja akcji w prawej, lewej lub centralnej części sceny.
- Śmiech hien został później ponownie wykorzystany w Disneylandzie na atrakcji "It’s a small world", a także w serii gier wideo na konsolę PlayStation "Crash Bandicoot".
- Istnieje legenda, zgodnie z którą początek "Kopciuszka" – epizod z prezentem świątecznym – ma prawdziwe podstawy. Według tej legendy Walt Disney zapomniał o randce z żoną i, chcąc zadośćuczynić, podarował jej szczeniaka. Jednak wiarygodność tej historii jest wątpliwa – najprawdopodobniej legenda została wymyślona dla publiczności po odejściu ze studia Joe Granta – oryginalnego inspiratora.
- Bóbr z "Kopciuszka" jest wzorem dla innej klasycznej postaci Disneya – świstaka z "Kubusia Puchatka".
- Sarah i jej "aniołki" są aluzją do powieści Jane Eyre (ciotka bohaterki ma takie samo imię).
- Jock, Peg i Trusty pojawiają się w filmie "Oliver i spółka" (1988) w czasie 00:11:21.
- Istnieje kilka usuniętych scen, które do dziś nie zostały ujawnione. Pierwsza z nich – "koszmar senny Lady" – jej strach przed dzieckiem, wyrażający się w postaci „parady dziecięcych bucików” (podobnej do parady różowych słoni w „Dumbo”). Inną usuniętą sceną, która budzi szczególne zainteresowanie, jest epizod z „światem psów” – sny Błękitnego Psa o alternatywnej rzeczywistości, w której to psy są właścicielami ludzi, a nie odwrotnie.
- Ostateczna wersja nieco różni się od zaplanowanej. Początkowa fabuła (lata 30. – początek lat 40.) nie zawierała postaci Błękitnego Psa w takiej formie, w jakiej występuje w filmie. Według jednej z wersji, historia skupiała się na Lady i dwóch jej adoratorach – rosyjskim owczarku kaukaskim Borisie i bezdomnym psie Homerze, a jako główni antagoniści występowali koty syjamskie i szczur. Później Boris, owczarek kaukaski, pojawia się w filmie jako postać drugoplanowa. Błękitny Pies nie otrzymał swojej nazwy od razu – wcześniej nazywał się Bozo, Rags i Homer.
- Jedna z autorek muzyki do filmu, piosenkarka jazzowa Peggy Lee, później wniosła pozew przeciwko wytwórni Disneya. W 1991 roku udało jej się uzyskać od studia odszkodowanie w wysokości 2,3 miliona dolarów.
- Popularność filmu doprowadziła do publikacji serii komiksów "Psotnik" (ang. Scamp), opowiadających o przygodach szczeniaka Lady i Błękitnego Psa. Komiksy były wydawane od 1955 do 1988 roku, a później na ich podstawie nakręcono kontynuację filmu – "Kopciuszek 2: Przygody Psotnika" (2001).
- Epizod z romantyczną kolacją na podwórku restauracji "U Tony’ego" został wykorzystany w filmie parodiowym "Gorące głowy 2" (1993) z Charliem Sheenem i Valerią Golino, w filmie "101 Dalmatyńczyków" (1996), w filmie animowanym "Wielka przygoda Klonka" (2005) i w filmie "Superpies" (2007).
- Animator Wolfgang Reitherman obserwował żywe gryzonie podczas pracy nad kulminacyjną sceną filmu – sceną walki Błękitnego Psa ze szczurem.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
